Depeche Mode – Some Great Reward (1984)

 

13.10.2026

Na wstępie muszę przyznać, że właśnie do tej płyty Depeche Mode mam największy sentyment. Gdy album ukazał się na rynku właśnie zaczynałem interesować się muzyką. Moją uwagę przykuły od razu „People Are People”, „Master And Servant” i „Somebody”, które pojawiły się na liście przebojów „Trójki”. Później dowiedziałem się, że wszystkie pochodzą z płyty „Some Great Reward”.

Depeche Mode jest jednym z gigantów synthpopu. Zaczynali bardzo niepozornie. Pierwszy album „Speak & Spell” (1981), nagrany jeszcze w czasie, gdy szefem grupy był Vince Clarke, był nijaki, infantylny i pozbawiony ambicji. Tylko trochę lepszy był „A Broken Frame” (1982). Kolejne dwie płyty to już pozycje klasyczne, ze wszech miar godne uwagi. Najwięcej związków z new romantic mają pierwsze dwa, jeszcze nieopierzone albumy. Muzycy Depeche Mode bynajmniej nie mieli zamiaru utożsamiać się z nową modą, ba!, niejednokrotnie reagowali niechętnie, gdy krytycy muzyczni wrzucali ich do szuflady z napisem „new romantic”. Na trzecim studyjnym albumie, z wolna, zaczęli tworzyć zręby własnej stylistyki. „Construction Time Again” (1983), dzięki takim utworom, jak: „Love In Itself”, „Everything Counts” czy „Told You So” wysoko niesie sztandary nowej muzyki syntezatorowej. To, co najciekawsze, było jednak jeszcze przed nimi...

  

Pogłębiona analiza słabych stron nurtu, którego częścią był Depeche Mode. Krytyczna recepcja new romantic.

  

Kolejnym krokiem do przodu był „Some Great Reward”, bez dwóch zdań, jedno ze szczytowych osiągnięć zespołu. W owym czasie skład był już stabilny i dobrze zgrany. Klasyczny kwartet tworzyli: David Gahan (śpiew, sampler), Martin Gore (syntezator, śpiew, chórki, gitara), Andrew Fletcher (syntezator, chórki, sampler), Alan Wilder (syntezator, fortepian, chórki, automat perkusyjny). Muzyka Depeche Mode staje się bardziej idiomatyczna. Grupa kontynuuje eksperymenty z elektroniką, teksty Gore'a stają się bardziej dojrzałe. To właśnie z tego albumu pochodzą znane przeboje: „Master And Servant”, „People Are People” i „Somebody”. Na najwyższe słowa uznania zasługuje kontrowersyjny „Blasphemous Rumours” . W ojczyźnie muzyków został potępiony przez kler. Swoją drogą, ciekaw jestem, jak na podobny tekst polskiego wykonawcy zareagowaliby nasi szanowni duchowni.

 „Blasphemous Rumours” był ciekawym świadectwem ówczesnych dylematów moralnych i kryzysu wiary. Teksty Martina Gore’a mogą być jednym z argumentów przemawiających za tym, że jego formacja nie była związana z idiomem noworomantycznym. „Nowi romantycy” miewali eskapistyczne ciągotki. „Jutro należy do nas” – to jedno z ich haseł. Nie miało ono jednak wydźwięku politycznego, chodziło raczej o zaakcentowanie bardziej optymistycznego sposobu postrzegania świata. Tymczasem Gore wskazywał różne współczesne zagrożenia dla człowieka. Jego liryki nierzadko były przesiąknięte pesymizmem. Na „Some Great Reward” eksponował negatywne strony ludzkiej natury. Wymieńmy niektóre grzeszki: hipokryzja, zakłamanie, żądza władzy, nieuzasadniona chęć czynienia zła. We wspomnianym „Blasphemous Rumours” dostało się nawet Najwyższemu. Gore nawet w utworach wybranych na singiel starał się przemycać ważne treści. W „People Are People” wybrzmiewa apel przeciwko uprzedzenium, natomiast „Master And Servant” przedstawia relacje oparte na dominacji i uległości.

 

 Spojrzenie z drugiej strony barykady, akcentujące bardziej pozytywny wymiar ruchu. New romantic - próba apologii

   

Podejście do elektroniki w niejednym względzie jest kreatywne. Muzycy wyzyskują jej nowe możliwości. Poszukują własnych rozwiązań fakturalnych. Industrialny klimat, mechaniczne struktury rytmiczne, syntezatorowy sound budują spójny i logiczny obraz całości. Elektronika jest istotnym elementem współtworzenia dramaturgii kompozycji, buduje napięcie, w niemałym względzie wpływa na emocjonalny walor doświadczenia muzycznego. Niejednemu doświadczonemu słuchaczowi muzyka z „Some Great Reward”, jako żywo, nie będzie kojarzyć się z muzycznym wysublimowaniem. Ba, można nawet pokusić się o konstatacje, że czasami wręcz manifestacyjnie epatuje prostotą. Cały czas obraca się w kręgu formy piosenkowej. Taneczna rytmika może przywodzić skojarzenia z dyskotekowym parkietem. Nie można jednak zapominać o tym, że grupa bynajmniej nie miała zamiaru zrywać pępowiny z popową estetyką. Ich koncept polegał na tym, że chcieli w atrakcyjny sposób połączyć komunikatywność przekazu z dźwiękowym eksperymentem.

 „Some Great Reward” to jeden z najrówniejszych albumów w dorobku zespołu. Mało jest na nim „sęków”. Najmniej zapadają w pamięć mocno przeciętne „If You Want” i „It Doesn't Matter”. W niejednym miejscu podobać może się coraz bardziej zindywidualizowane brzmienie. Z całym dobrodziejstwem inwentarza musimy zaakceptować ejtisowy sound, który czasami niekoniecznie wzbudza pozytywne emocje. Na swoim czwartym albumie studyjnym Depeche Mode daleko odszedł już od landrynkowatego popu, którym raczył nas na „Speak & Spell”. Jego nowe wcielenie było bardziej dojrzałe i urozmaicone. Wprawdzie w połowie lat 80. zespół czasami bywał jeszcze lekceważony przez krytyków, to jednak jego rola i znaczenie systematycznie rosły.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

DEPECHE MODE - SOME GREAT REWARD (1984)

1. Something To Do 3:45

2. Lie To Me 5:04

3. People Are People 3:52

4. It Doesn't Matter 4:45

5. Stories Of Old 3:12

6. Somebody 4:26

7. Master And Servant 4:13

8. If You Want 4:40

9. Blasphemous Rumours 6:21

Skład:

David Gahan - śpiew, sampler

Martin Gore - śpiew, syntezatory, sampler, gitara, chórki

Andrew Fletcher - syntezatory, sampler, chórki

Alan Wilder - syntezator, fortepian, sampler, automat perkusyjny, chórki