1973 - Przegląd płyt - mój TOP 100 8/22

 

4.01.2025

66-70

Kolejnych pięć płyt fantastycznego rocznika. Tym razem dominują duety. Wyborni gitarzyści z dwóch muzycznych światów oraz bardzo sprawna sekcja rytmiczna. Swoje odmienne oblicze ukaże krautrockowy band. Ikona sceny kanterberyjskiej coraz bardziej będzie zbliżać się do jazz rockowego mainstreamu. Z kolei znamienity wibrafonista spróbuje odnaleźć się w nowej dekadzie muzycznej.

70. Carlos Santana, Mahavishnu John McLaughlin – Love Devotion Surrender

Kolaboracja dwóch znakomitych gitarzystów. Można to nawet ująć szerzej - ich środowisk muzycznych. Kompanami Santany byli wówczas: Doug Rauch, Mike Shrieve, Mingo Lewis i Armando Peraza. Z kolei z liderem Mahavishnu Orchestra współpracowali: Billy Cobham, Jan Hammer i Larry Young. W repertuarze płyty znajdziemy tylko pięć kompozycji. Dwie wyszły spod ręki McLaughlina - „The Life Divine”, „Meditation”. Artyści postanowili zmierzyć się z dwoma arcyklasykami Johna Coltrane’a („ Love Supreme”, „Naima”). Dopełnieniem jest rozbudowana wersja pieśni gospel „Let Us Go Into The House Of The Lord”. Album jest nierówny. Fragmenty błyskotliwe sąsiadują z dość przeciętnymi. Summa summarum jest to jednak pozycja godna uwagi. Obydwaj muzycy byli wówczas w życiowej formie. John McLaughlin przewodził pierwszej, najbardziej przekonującej artystycznie, inkarnacji Mahavishnu Orchestra. Z kolei Santana miał jazz rockową fazę, przeżywał okres duchowego przebudzenia. Właśnie wtedy nagrywał swoje najbardziej ambitne płyty - „Caravanserai” (1972), „Welcome” (1973), „Borboletta” (1974), „Lotus” (1974). Ciekawy dokument epoki.

 

69. Gila – Bury My Heart At Wounded Knee

Zaskakująca muzyczna metamorfoza. Na eponimicznym debiucie grupa podążała floydowską ścieżką, proponując słuchaczom eksperymentalną odmianę psychodelii. Tym razem zwróciła się w stronę muzyki bardziej konwencjonalnej, co bynajmniej nie oznacza, że gorszej. Gdybym miał wybierać, wolę jednak debiut. Tym razem zespół całkowicie odszedł od rozbudowanej formy wypowiedzi, proponując materiał ciążący w stronę „piosenkową”. Drugi album zachodnioniemieckiego bandu szczególnie polecam zwolennikom folk rocka. „Bury My Heart At Wounded Knee” to kolekcja pięknych, bezpretensjonalnych piosenek, dość łagodnych w swoim charakterze, jak na standardy rocka. Mocną stroną kompozycji są chwytliwe melodie, urzekać może klimat. Drugi album studyjny formacji przypomina niechlubny epizod z amerykańskiej historii. Wojacy US Army wymordowali około 300 Indian, w tym 200 kobiet i dzieci. „Bohaterscy” żołnierze dostali za akcję 20 Medali Honoru. Album powinien zainteresować nie tylko entuzjastów krautrocka, ale także miłośników klasycznego rocka.

 

 68. Soft Machine – Seven

W latach 1968-1972 muzyka Soft Machine zmieniała się bardzo dynamicznie. Praktycznie na każdym albumie studyjnym pojawiały się nowe tendencje rozwojowe, czasami wręcz rewolucyjne. „Seven” można podsumować krótko - kanterberyjska formacja wkracza na drogę wiodącą w stronę akademickiego jazz rocka. Dwupłytowy „Six” (1973) był świadectwem tego, że grupa z wolna żegna się ze światem awangardy. Na „Seven” zauważalna jest tendencja do stopniowego upraszczania języka muzycznego, zanikają elementy innowatorskie. Na tle wcześniejszych wydawnictw, nowe dzieło zespołu jest bardziej komunikatywne. Tym razem nie odstrasza mniej wyrobionego odbiorcy natłokiem improwizacji i radykalnych eksperymentów. Nie jest przeznaczone tylko dla fanów jazzu nowoczesnego i koneserów jazz-rocka. Tym samym może być dobrym wstępem do zapoznania się z dorobkiem zespołu. Na „Seven” nie brakuje fragmentów z naprawdę ładnymi melodiami, czasami urzeka aura liryzmu. Może dostarczyć słuchaczowi przyjemnych doznań estetycznych, aczkolwiek, podkreślmy to wyraźnie, nie wytrzymuje porównania ze wszystkimi wcześniejszym albumami. „Seven” to całkiem udana płyta, jednak do wybitności niewątpliwie brakuje jej sporo. Utwory dobre, czasami nawet bardzo udane („Day's Eye”, „Tarabos”) sąsiadują z przeciętnymi („Carol Ann”, „The German Lesson”, „The French Lesson”).

 

67. Milt Jackson – Sunflower

Jeszcze jeden dowód na to, jak istotny jest pomysł na Nową Muzykę. Milt Jackson nie zamierzał multiplikować starych pomysłów, uruchamiać wehikułu czasu. Po prostu, nagrał album dobrze wpisujący się w nową epokę. Złośliwi mogą zarzucić mu konformizm, jednak, wedle mojego przekonania, broni go świeżość konceptu. Amerykański wibrafonista najbardziej kojarzony jest z legendarną formacją Modern Jazz Quartet. „Sunflower” to jego dzieło solowe, nagrane w doborowym składzie. Wymieńmy tylko niektórych: Herbie Hancock (fortepian), Freddie Hubbard (trąbka), Ron Carter (bas), Billy Cobham (perkusja). Wibrafonista nie wyrzeka się swoich bopowych korzeni, jednocześnie stara się nieco zmodernizować brzmienie, stąd obecność takich muzyków, jak Hancock i Cobham. W rezultacie powstała piękna, wysublimowana muzyka. Koniecznie trzeba wspomnieć o orkiestrowych aranżacjach, za które odpowiada wyborny spec w tym temacie, Don Sebesky. „Sunflower” może przypaść do gustu zarówno zwolennikom bardziej tradycyjnego grania, jak i tym, którzy gustują w „elektrycznych” odmianach jazzu.

 

66. John Lee & Jerry Brown – Infinite Jones

Duet John Lee (bas) i Jerry Brown (perkusja) zrealizował w latach 70. cztery albumy. Zdecydowanie najlepszy jest „Infinite Jones”. Świetna jest szczególnie pierwsza strona oryginalnej płyty analogowej. Magnum opus to bez wątpienia ponad 13-minutowy „Deliverance”, w którym gościnnie udziela się Jasper van't Hof (wyborne partie organów i elektrycznego fortepianu). Kolejne albumy duetu wpisują się w model równi pochyłej. O ile na „Mungo Sunrise” (1975) są jeszcze przebłyski ciekawego grania, to dwa ostatnie są po prostu denne. „Infinite Jones” zdecydowanie warto obczaić. Dla każdego fana fusion to jazda obowiązkowa! John Lee i Jerry Brown nie są „postaciami z pierwszych stron gazet”. W latach 70. wszędobylski duet mocno zaznaczył jednak swoją obecność na wielu płytach jazzowych. Album znany jest również jako „Bamboo Madness”. Pod takim tytułem ukazały się kompaktowe reedycje. Na okładce płyty mocno wyeksponowano obecność dwóch znanych postaci. Na saksofonach i instrumentach perkusyjnych udziela się Gary Bartz, natomiast na przeróżnych fletach Chris Hinze. Debiutanckie wydawnictwo duetu nie trafiło pod strzechy. W istocie jest wzorcowym przykładem niszowej płyty, która zyskała wręcz kultowy status wtajemniczonych admiratorów gatunku.